Aynanın Gölgesine Şiir

İnsan önce içinden geçebileceği kuraklıklardan
Bahsi edilmemiş topraklara dönüşür
Irmaklara uzak
Ölüme yakın bir yerden.
Uzağa az daha yakın bir köyden kavrulmanın
Cennetiyle.
Kuru çatlakların, ellerin büzüştüğü anne adında tüm yüzlerde
Daha fazla yaşamaya bölüşür
Kırık bir tarak ve
Kısık bir ışıkla.
Ben gökten ineceklere yer bırakmadım bu yüzden.
Bu yüzden güldürmedim kıvrayışlarını aynanın.
Tan ağarmaya yakın, bir yerden
çamurdan putlar suya ölüşmeye başladığında
Toprakla ellerimi kurulayınca beş vakit
Çanakların içinden kuş cesetleri yağar insan cesetlerinin üstüne.
Yaşayan, içen, öldüren insan cesetleri…
Ben bunu uzak bir köyde
Sobası yanan evin odasında
Milyon kere düşündüm
Gayretimin üstüne düşen gölgeye kadar.

Münteha Baran

gayret et.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.