Beyzanur Öztürk-Bir Hüzün Bir Hayal

Gece … Kimileri için huzurlu bir uyku iken, kimilerine bitmek bilmeyen bir serüven..
Bazen karanlıkta ışık görülür, bazen tamamen karanlığa gömülür ömür…
Sahi ya neydi geceler?.. Neden vardı karanlık?.. Herkese aynı karanlık mı ?..  Yoksa bizim karanlık bildiklerimiz aslında aydınlık yarınlar mı ? Gece acılarla doludur çoğu zaman çünkü tüm acıları biriktirir gece, tıpkı tüm ışığı biriktirip zamanı geldiğinde gün yüzüne çıkardığı gibi… Saklar, saklar, saklar ve sonra sonsuzluğa bırakıp kaçar.. Tüm hayatımızı saklasak karanlığa, geçecek mi acılar?..
Peki ya bile bile neden yaşanır acılar?..  Neden bunca ızdırap?.. Kime neyi nasıl anlatmalıyım bilemedim?.. Hangi acıyı, hangi ızdırabı kelam etmeliyim?.. Hangi karanlığa anlatsam, hangi ışığa parlasam haykırışlarımı? İçimde buram buram bir yangın var küllerinden tekrar alevlenen.. Bir serzeniş var.. Bir bilinmezlik.. Bir çaresizlik.. Bir acı.. Bir ateş var içimde bir yangından diğer yangına alevlenen kor misali… Ve bir gerçek var o kadar güzel bir gerçek ki, tüm hayata bedel olan.. Dünyadaki yalnızlık kavramının sonsuz alemdeki ismi..
Dünyada ne kadar yalnız ise sonsuzlukta o kadar çok olan bir mana.. Bu mana ilerledikçe bırakıyor kendini kocaman bir karanlığa.. Bir şeyleri çağrıştırıyor mu sana?..  Bu gerçeğin ismi: Ölüm… Ve ölümün ardından gelen bir hayal var o kadar mükemmel bir hayal ki, ismi: Şahadet.. Bakıyor insan tüm hayatına ve anlıyor en güzel hayalin sadece şehadet olduğunu.. Şimdi tüm haykırışlar!.. Tüm acılar!.. Tüm ızdıraplar!.. Tüm çığlıklar cevap buluyor!.. Ölüm gerçeğini görüp şehadet şerbetini içtikçe!.. Tüm imtihanlara cevap doğuyor bu gerçekleri gördükçe.. İşte o zaman anlam buluyor tüm alem.. İşte aslına dönüyor o vakit tüm insanlık…
Artık vazgeç insanoğlu vazgeç!.. Şu menfaat dünyasındaki serzenişlerinden vazgeç!.. Artık insanlardan medet ummaktan, onlara bağlı kalmaktan vazgeç!.. Şimdi tüm sözcükler sükut buluyor… Binlerce kelime bildikleri halde susuyor sözcükler.. Geride bir yürek var bir de keder.. Yürek bırakıyor kendini kedere ve keder artık salıyor kendini ateşe.. Ateş toprağa doğru akıyor artık usul usul.. Toprak insanı çağırıyor, insan toprağa koşuyor.. Artık hayalleri gerçekleştirme vakti.. Artık aşıkın maşuka sarılma vakti.. Artık tüm cihanın susup sadece gerçek olan alemin kendini gösterme vakti.. Artık insanın tüm yaşantısı boyunca teker teker biriktirdiklerini teraziye koyma vakti.. Ve artık yok hiçbir acı.. Yok başka bir keder.. Artık tek gerçek var ve artık bu gerçek haykırıyor:
Ey İnsanoğlu!..  Allah Var!.. Allah Yar!..

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir