Geleceğim Demiştin

Ay ışığının altında, rüzgarın üşüten esişine aldırmadan, kendi kendine konuşuyordu.

Geleceğim demiştin sevgili. Aylar büyüdü içimde yıl oldu ama sen gelmedin. Aklım ile kalbim arasındaki o karmaşada  savruluyorum şimdi. Aklıma yaslansam; “Daha ne kadar bekleyeceksin, gelmeyecek.” diyor. Zihnimde gelip giden bu çıldırtan düşünceler, alemde nokta kadar yer kaplayan beni , daha da küçültüyor.

Kalbime yaslansam; buruk buruk ismini heceliyor. “Söz verdiyse gelecek muhakkak.” diyor.

Ben şimdi hangisine yalancı çıktım, sevgili?

Aklıma mı, kalbime mi?

Ben senli gecelerin eteğine tutunmuşken, sen hangi yüreğin kıyısında  düşlerdesin, bilmiyorum. Biz ki yıldızların altında kavilleşmiştik seninle.

Şahitti dolunay.

Şahitti gök kubbe.

Sevdanın oyuncağı olur mu be sevgili? Nerede kaldı ahdimiz? Nerede kaldı “Elest Bezminde sözleşmiştik.” deyişimiz?

Şimdi ruh gezer bedensiz. Beden kalpsiz.  İçimi açmak istemiyorum kimseye. Bu yüzden bir urgan gibi boğazımda düğümleniyor sözcükler. Yetişmiyor sahibine, yetişmiyor sana.

Gece en yakın dostum oldu senden sonra. Bunca kusuru örterken gece, kalbi darmadağınık olanı örtüsüz bırakıyordu işte. Bundandı içime hüzün dalgalarının çarpışı. Bundandı içten çürüyüşüm.

Nerdesin? Kiminlesin?

Gecenin siyahi gölgesine saklıyorum yıkık dökük gönlümü.

Mahzunum bu gece.

Kalemimin ucu kırık, defterin sinesi yanık.

Hazin ikiliyim bu gece.

Suallerimin cevabını bulamamaktan yoruldum.

İşte hepsi aşılmaz vadi gibi önümde.

Ben ki, senden başka tüm yüreklerin salâsını okumuştum. Keşmekeş dünyanın düzensizliğine inat kalbimde en derli toplu yeri sana ayırmıştım. Gözlerini ışık bilmiştim, çehremi aydınlatan. Ben sana bu kadar mana ve isim yüklerken, halimi nasıl tercüme edeyim? Kaybettiğim isimleri tekrardan nasıl kazanayım şimdi?

Suâller…

Suâller…

Yokluğunla konuşmaktan yoruldum.

Sahi geleceğim demiştin. Ama gelmedin sevgili.

Ben hangisine yalancı çıktım şimdi?

Aklıma mı, kalbime mi?

Emine Aydın

Âziz İstanbul

Geleceğim Demiştin” için 2 yorum

  • 3 Ekim 2017 tarihinde, saat 18:35
    Permalink

    Okurken dalıp gidiyor insan uzaklara. Yüreğinize sağlık Emine hanım🙇‍♀️

    Yanıtla
  • 12 Kasım 2017 tarihinde, saat 22:47
    Permalink

    İnsanı alıp götürüyor…

    Yanıtla

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir