Herkes Çocukken

  Bir zamanlar yüzlerde bulunan derin mutluluklar vardı, kalpten gülümsemeler vardı herkes çocukken.  

  Şen kahkahalar duyulurdu sokağa bakan pencerelerden, mahallenin çeşmesinde biriken sıralarda koşuşturmaktan susamış çocuklar vardı. Ve bu çeşme mutluluğun tamamlayıcısıydı. Kimi zaman annelerin çocukların ellerine tutuşturduğu bidonları doldurma merasimi kimi zaman da sıcak yaz günlerinde birbirine su fışkırtarak serinleyip eğlenmeler vardı. 

  Güneş tam tepede iken herkes evine kaçarken o sıcağın altında oyun oynamaktan zevk alan çocuklar vardı, yüzü güneşten yanmış olan çocuklar daha bir mutluydu sanki o günlerde, sanki mutlu olmanın bir nişanesiydi bu.

  Belki de minik kalplerin varlığı büyük mutlulukları, mutluluğu da ta derinde, minik yüreklerde yaşamayı sağlıyordu. Belki de bu yüzden çocuklar mutlu olmasını bilen en masum canlılardı…

Herkes Çocukken” için 3 yorum

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.