Koro Halinde: Sessizlik

“Boş kalan hayalleri dolduramaz bu sonbahar.”
Yeşil Deniz

Acının imzasını attıysan ruhuna,
Bir sokak lambasına bile iz bırakırsın.
Eğer bir gün kitap okursa biri o lambanın altında,
İzi sayfalarına yansır,
Kaybolmaz.

Çalınan ayakkabı bağları kadar boş ama önemli,
Rüzgarın benden götürdüğü gülümsemeler…
Sabahların verdiği buhulu cam hediyesi;
En güzel özeti acıların.
Kapanmış gibi yapar ama
Bir dokunuşla görünür en parlak haliyle.

Savaş, barış, yenilgiler kuytusu.
Benim ordum: “Boşluklar Korosu”.
Masalın prensesi olabilirim
Fakat ayakkabımı kaybetmek istemedim.
Bu yüzden belki de yenilmeyi şeref kabul ettim.

Baktıkça semaya
Ucunun bucağından habersiz olduğu kadar
Döndüm dolaştım ben de Ankara vapurunda.
İşte benim ordum buydu ya: “Boşluklar Korosu”.
Matematikte de hep boş küme olmak isterdim zaten.

Sohbet etmek isterdim kül kedisiyle.
Küllerinden doğmak mıydı hayat felsefesi?
Ben acılarımdan doğsam olmaz mıydı?
Hani uçağa alınmayan bavulum acılarım olsa?
Uçarak başlasam gün doğumuma
Olmaz mı?

 

Gizem Yurdakul

Kul ve kül olmaya dair bir mahlukat.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.