Son Yapraktaki Umut

Son Yapraktaki Umut

Sonbahara girişin şifresidir son yaprak. Son yaprak düşmeden seven sevdiğini alır, gidilecek menzile varılır gibi, yapılacaklar listesi varmış gibidir bu hayat. Oysa son yaprağı bir görseler, ardından geleni ve gelecek olan mevsimi…
Ah, bir görseler son yapraktaki umudu!
Umudun son zerresini de tükettiğini sanan bir kimse için dua, boş bir sandalı denize öylece salmak gibidir. Oysa bilseler ki o sandal bile bir sahip arar. Duadır umut olan, istemenin en güzel yoludur insanın Allah için açılan eli.

Ey nefsine zincir vuramamış insan; nedir seni umuttan alıkoyan? Hangi dağını elinden kaçırdın da onu bulamazsın?
Bu okyanuslar kimi zikreyler ki sen dünya seninmiş gibi davranırsın?
Yoluna yığılan duvarın sana hayır getirmeyeceğini nereden bileceksin?
Umudun son nefese kadar var oluşunu bir bilsen, yalnızlığına şikayet etmesen…
Yalnızlık güzel duygudur, hakkını vererek yaşayana elbet. Hakkını ver ki yalnızım deme, ey insanoğlu!

Son yaprağın düşüşünü görene dek şükreyle!
Ümit etmenin yalnızlığı yoktur.
Sen hayr eyleyenden umudunu kesme!
Yoktan var eden için elin duadan çekme!
Nefsin demirlemek için zorluklara aman etme!

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.