Suç İzi

Seni bana getiren gemiyi yakmışlar.
Özgürlüğümü küllerine sarmışlar.
Günahkar bedenimi
İzbe bir yere gömmüşler.
Bırak ziyaret edeni
Adımı bilen bile yok!
Bir avare ceset gibi,
Tüm suçları işlemişim gibi
Kimsesiz kalmışım
Ve
Sanırım buradakilerinin adı
“ölü hiçliği”
Sahi hiçlik ne idi?
Bir gece gökyüzündeyken
“Aşktan yanmakta olan gönlün
maşuğunda kaybolması” demişti Leyl Bilgin.
Haklıymış.
Yanamayınca anlıyorum.
Bak!
Şehrin sessiz harebelerinde
Bir basamak dahi çıkamıyor
Platinli ayaklarım
Ve örselenmiş kalbim.
Ne aşığım bu dünyada
ne maşuk.
Sorarlarsa hatırlayanlar;
Bir istiaze getirsinler gönülden.
Dipdiri ve
simsiyah günahlarıma
değen bir damla su
belki siler ömrümden
Geçmeyen zamanda
Bir izi.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.