Yakarış

Köyünden uzakta bir mezarlığım

Dalından düşmüş bir yaprak

Cüssesinden uzun bir ikindi gölgesiyim şimdi.

Dağın en kuytu yerinde,

Tenhada yapayalnız bir ağacım.

Mevsim sonbahar

Döküveriyorum yapraklarımı toprağa.

Yüzüm semaya dönük

Gönlüm yüceler yücesine.

İki cihan sahibine

Sessiz bir çığlıkla haykırmak istiyorum.

Göğsümden bastırıp

Dilimi felç etme seviyesinde.

Ve dökülüyor feryatlar;

“Bana senden başka bir deva yok.

Kapısında ağlayacağım,

Ümit biriktireceğim bir kimse de yok.

Sen ki çileler içinde müjdeler yetiştiren,

Dualar içine muhabbetler yerleştiren,

Gönüller içine sevdalar serpiştiren,

Rabbim!

Doldur kalbimi

Senin sonsuz aşkınla,

Vuku bulmuş lafzınla!

Secdeyi alnımla zabıt eyle,

Rükû’umu nurunla!”

Sibğatullah Baran

Hü!

Yakarış” için 5 yorum

  • 2 Kasım 2017 tarihinde, saat 18:26
    Permalink

    Kalemine sağlik dostum super yazmissin …

    Yanıtla
  • 2 Kasım 2017 tarihinde, saat 18:30
    Permalink

    Bir güneş doğuyor sanki dostum Allah zihin açıklığı versin sağlam olmuş 👍

    Yanıtla
  • 3 Kasım 2017 tarihinde, saat 02:38
    Permalink

    Düzenli takip ediyorum sizi sibğatullah bey cok güzel şiirler yaziyorsun tebrik ediyorum başarinizin devamini diliyorum …

    Yanıtla
  • 5 Kasım 2017 tarihinde, saat 03:05
    Permalink

    Bu şiiri (neden ) yazdiniz ?
    (Neden)bu tarzda ?
    Güzel çok begendim farkli olmuş…

    Yanıtla
  • 9 Kasım 2017 tarihinde, saat 22:58
    Permalink

    çok güzel ve kalemine yakışır bir şiir daha arkandayız 🙂

    Yanıtla

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir