Ama Çiçekli Ellerim

Bilmem ki daha kaç bahar götürür sancılar.

Çiçeklenmiş ellerim,

Soluk arayan ciğerim,

Peşimde akrebin amansız kovalayışı,

Elimde birkaç kalemimle, geçmişten gelmekteyim.

Yanımdan ayrılmayan yaralı bir gölge,

Ben ise bir miktar dikenli,

Solmakta hüzünlü gözlerimin kahvesi.

Çırpınıyorum ama tanıdık bir sima göremiyorum.

Kafiyesiz şiirler yazmakta kalemim,

Dilim bıçak gibi keskin.

Tohumlar ekmişim yirmili yaşlarıma.

Boy vermeli, zira kalmadı gücüm.

Çıkmaz mı bu sokak?

Yolun sonuna mı geldim?

Dökemiyorum dikenlerimi bir ses verin!

Ve gölge seslenir akrepten kaçarken.

-Yetmedi mi siyahlığım?

-Beyaz bana göre değil.

-Hiçbir zaman gökyüzünü kucaklayamayacaksın.

-Olsun, yıldızlara sarılırım.

-Dikenlerin canımı acıtıyor.

-Ama çiçekli ellerim.

Ama Çiçekli Ellerim” için 2 yorum

    • 16 Mart 2019 tarihinde, saat 22:04
      Permalink

      Teşekkür ederim. Çiçekli ellerimle bir gönlü yeşillendirdiysem ne mutlu bana 🙂

      Yanıtla

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.