Dehliz

//Unutmayacağız soysuzların adını
Aklımız olmadığı kadar üşengeç unutmaya!…//

Zaman akmıyor.
Bedenim hayıflanıyor.
Ruhum ise küskün bu aralar…
Bir devrin sancısını barındırıyor öfkem.
Yok olmamak için çırpınıyor
Uçlarını karanlığa bıraktığım kanatlarım!
Dehlize sürgün ırak bir ülke şimdi yüreğim
Kalmak ve kalkmak arasında debelenen!

Kibir ve nefretle doldurulmaya hazır
İçi boş bedenler geçiyor az ileriden;
Görüntüsü bayat, muhtelif suretler!
Kokudan kimseler yaklaşamıyor yanlarına
Leşleşiyor adeta sıracalanan sözcükleri
Hangi hikayenin baş rolüne koşuyorlar belli değil
Ya da hangi masalın kötüsü.
Ne kadar inanırsan o kadar gerçektir hayat!

Öyle mi!!

Asıl kahramanlar boş yere ölürken
Ölü güvercinler doğuruyor karaya bulanan coğrafya!
İçtenliğini yitiriyor ademoğlu.
Örümcekler basıyor duvarları.
Hızla örüyorlarken ağlarını prömiyer edasında
Utanmadan konuşlanıyor melheleşen nefesleri!

Ve şehirler yanıyor yüreğimde, heyhat!
Şehirler yanıyor anaların bağrında,
Evlatların gözleri önünde!
Dıştan içe isyan!
İçten dışa ihanet!
Geceyi ve tarihi yırtıyor tam ortasından!

Yasemin Ünlü

instagram: @yaseminunlu__

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.