Dirilişin Ezan Sesi

Havada kar kokusu…

Ağaçlarda bir hüzün…

İnsan neşeli… Neden?

“Doğanın ölümü bu.

Neden mutluluk versin!”

Diyordum içimden hep.

Sonra anladım hakikati.

Bu dirilişin ezan sesiydi.

Ben hiçbir şey bilmezken

Bu Hakk’a vuslatın katresi.

Toprak bembeyaz kefenini

Giyerken ağaçlar hüzünlü

“İnsanlar neden mutlu?” diye.

O yüzden sararmış yapraklar.

Hakikati anlayamadığı için

İnsanların haline yanıyorlar.

Özleri kavruluyor ama nafile.

İnsan bu, nisyanla beraber.

Bir ömür değil bin ömür bile

Mutluluk ve neşe içinde olur.

Yine de anlayamaz hakikati.

Ölümsüzlük lutfedilse dahi

Nisyanla bir oldukça insan

Varlıktan sıyrılıp o yüce

Hakikatler okyanusuna

Bir türlü varamaz, dalamaz.

Zira nisyanı bırakmadıkça

Varlık çeşmesinde debelenir.

Hiçlik evrenine uzanamaz,

Sonsuzluk okyanusuna bile.

Ahmed Ufuk Özçiçek

"Biz Ahmedî ve Muhammedî bir insan-ı kâmil olmaya çalışan insan-ı acûzuz." Ahmedî

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.