Kanadı Kırık Bank – Ramazan Teker

Kanadı Kırık Bank – Ramazan Teker

İnsanlar beton yığınları seviyor,

Ben seni…

Tut ki ellerimden,

Üç dubleden önce sana geldim.

Tüm belası verilesi gitmelere inat,

Aynı gözyaşıyla terk ettiğim şehri,

Bütün kaleleriyle zapt edip,

Fetheder gibi…

Sana geldim içimin odaları karanlık,

Bunu güneşin doğmamasıyla

Veya borsadaki batan hisselerimizle

Açıklayamam sevgilim.

Bakma şimdi kapkaranlık düşlere,

Meftun olduğuma.

Ben de bir zamanlar;

İnsanların yalnızca içinden geçip gittiği parklarda

Toz pembe hayaller sarardım.

Hep böyle sönmüş bir balon değildi,

Umudumun topluma açılan hücreleri.

Hep böyle kadavra değildi ruhum,

Başarısız deneylerde hırpalanmış.

Bakma şimdi üzerimde sararmış otlar bittiğine,

Bir zamanlar delirmiş müteahhitler ve parklar

Babalarının sigaralarından

Birer ikişer çarpmayla övünen çocuklar.

Bir zamanlar hayal,

Akşam ezanından sonra başlayan mutluluklar

Ancak elma dersek çıkanlar.

Ben boşuna mı gidelim diyorum sevgilim

Bütün günahlarımızı sırtlanıp,

Ateşe verip ardımızdaki parkları

Ve üstümüzde biten sarı otları.

Gidelim buradan.

İçinde rahat edeceğin gök kubbeler sana,

Sıradaki sela ikimize gelsin sevgilim.

Yan yana oturduğumuz

İlk kanadı kırık,

Bank

Hatrına.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.