Kendimize Gelelim

Bir serçe konar dala,
Gözüne takılır insanlar,
Onun kanatları var
Neden uçmaz ki yorulana dek?
Biz ki insanlarız.
Aynı kafada aynı tas aynı akıl.
Akıl akıllanmaz mı insan istese?
Yumruklanmaz mı nice yollar?
Kumdan kalede savaşıp bir küçük dalgaya mı yeniliyoruz biz?
Bir Süleyman kadar kalmak mezarda.
Zor mu bedenimize göre bir kefene sarılmak?
Koyulur mu ki iki kişini tek kefene?
Kestiğin ağaçtan yapılmaz mı tabutun?
Bir ali olup bin yiğit çıkmaz mı bizden?
Kalıba dökülsek hep kalbimiz eksik mi çıkar?
Bir Azrail’e denk gelmediğimizden mi olanlar?
Hâlâ acıyor mu çocukluk yaraların?
Kuş suyu çukurun mu susuz kaldı?
Yağmur mu yağmadı aciz insan topraklarına?
Yaprak döktü ağaçlar kurudu kış ayında.
İsyan mı ettin nankör karakterinle?
Kendine dön kendin de iken.

Serhat Gece

İstanbul aşığı. Kitap, şiir, çizim, müzik. 23 Eylül 1997

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.