Onlar Ki Ben Sebep Oldum

Acı ağları,ipeksi ve kokulu
Bir kumaş görünür artık.
Kafamı vura vura düştüğüm
Karanlık bir çukur burası ki,
Şükür dibini buldum derim.
Artık gökyüzüne doğru yaslanıp,
Daha fazla düşmeyecek olmanın
Anlık hatıratını çiziyorum,
Gördüğüm en parlak yıldızların
Dar ve nar ağaçlarına.

Biri mavi biri siyah,
Ölüm kadar ürkütücü biri.
Öteki maviye beyaz katılmış,
Pamuk şekere benzer şekillerle.
Ellerim ikisine de adaletli,
Nefsim katran…

Korkum, yer yarılıp usulca,
Bir gece vakti uykudan alıp,
Beni siyaha hasret kalacak,
On iki kat kızgın alevlerin
Arasına perçemimden atması.

Acılarım!
Bunu bana yapar mı?
Onlar ki nankör,
Onlar ki ben sebep oldum.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.