Satırların Sokağı

Düzen midir insanı yaşama bağlayan yoksa insan yaşama bağlanınca mi bir düzen sahibi olur? Sahi neydi düzen dediğimiz şey?
Hayatın gürültüsü mü hatırlatır insana toplumda var olduğunu yoksa toplumun kendisi hayatın gürültüsünü mu oluşturur? Ne demekti hayatın gürültüsü?
Satırların notaları geceleri mi duyulurdu yoksa gece miydi satırların notalarını oluşturan?
İnsan mutluluk peşinde koştuğunda mı yaşadığını hisseder yoksa yaşamak bir mutluluk mudur?
Sahi yazmaya bahane mi arıyordum yoksa her insan bir şeye vesile mi oluyordu şu hayatta?
Öyle ya da böyle yine buluştum satırlarla, eskiden sık sık uğrayıp dertleştiğim şimdi ise vesilelerle ulaştığım dost kervanına.

Çıkmaz sokağa doğru yol alan sorularım beynimi kemirirken caddeye çıkabileceği bir yer arıyordu göz kapaklarım. Acaba sahiden arıyorlar mıydı? Yoksa çıkmaz sokaklara varıp yaşama ara vermek telaşındalar mıydı? Ama şu an vakti değil, vakti değil göz kapaklarımın kapanmasının… Çünkü vakit satırlarla kavuşan benliğimin kelimelerle hasbihal vakti. Satırların notalarını bu gece duyabildim galiba ya da bu gece vakti notaların çalma vaktiydi, her neyse. Satırlar nasıl bir dost kervanı ki her kavuşmada ayrı bir sevinç ayrı bir heyecan duyuyorum. Bununla birlikte her ayrılışta ‘acaba bir daha ne zaman duyarım sesini, acaba ne kadar süre sonra benliğime kavuşabilirim?’ Diyerek vedalaşıyorum satırlardan, kelimelerden. En sevdiğim ne biliyor musunuz, benliğimden kopan kelimelerin, ben ağzımı kıpırdatmadan da satırlara akıp gidiyor oluşu. İşte bu benim için büyük bir mutluluk. Çünkü satırlarla konuşurken ‘acaba bu kelimeyi satırlara yazmalı mıyım, ona güvenebilir miyim, ona içimi açtığımda bana yardım edebilecek mi?’ diye düşünmüyorum. Bunun sebebini satırlarla hasbihal etmiş, satırların dostluğunun tadına bakmış kişiler çok iyi bilir. En güzeli de geceleri içini dökebildiğin, benliğinle, her halinle seni kabullenen bir dost; bir de karmakarışık halde olan, sorularla boğuşmakta olan beynimi dinginleştirebildiğim en rahatlatıcı ortam olması. İşte tam da böyle bir anda birkaç çıkmaz yoldan caddeye varıyorum; bir vesileyle satırlara özlem duyup satırlarla konuşmak için bahane arıyorsam bu mutluluğun da peşinde koştuğum anlamına gelir ve ben tam bu anda yaşadığımı hissederim.
Karmaşık zihnimdeki çıkmaz sokağa varış yapan düşüncelerimle beraber göz kapaklarım da kendi varmak istediği yola götürür tüm benliğimi…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.