Sen Olmayınca!..

Söyleyin, pencereme konmasın bülbül

Gönlümün dermanı gül açmayınca!

Ellerimi kelepçeleyip atın zindana,

Ömrümün fermanı yâr gelmeyince!

 

Verdiğim sözden dön(e)mem asla

Zincirlere vurup ateşe atsan da.

İçimdeki fırtına dinmedi hâlâ,

Ücra bir liman şehrinde sen olmayınca…

 

Mevsimler geçse de yine yalnızım

Turnalar gurbetten selam getirmeyince.

Kalbimde yaktığın ateşi söndüremedim.

Ok oldu kirpiklerin göz vefa bilmeyince…

 

Kalem yas tutup kâğıt feryat ediyor

Adına yazdığım şiir okunmayınca.

Döktüğüm gözyaşları dinmesin artık

Lâleler baharda çiçek açmayınca!

 

Unut(a)mam o güzellikleri, hep duamdasın

Kardelenler üşüyüp boyun bükmedikçe.

Geldik gidiyoruz, gelip de kalan yok

Konduğum mezarda sen olmayınca…

 

Memdoğlu…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.