Sessiz Çığlık

Ellerim toprak kokardı, saçlarım yağmur…

Hasretim sen, sensizlik hüzün…

Gözlerim ayrılık, ayrılık ise acı kokardı…

Lakin

İçimde “sessiz” bir fırtına kopuyor…

Bilmem, duyabildin mi?

 

Tabi ki!

Yürekten söz yazanlar anlarmış

Yürekte kopan fırtınayı…

İşte,

Yüreğimin sessiz çığlığıydı gözlerinde gördüğün…

Hissettiğin şey

Sen’de ki ben, ben de ki Sen’din…

 

Yazmak istedim, yazamadım/yazamıyorum…

Sebep mi?

Kalemim, eksik yazarım diye yazmaktan korkuyor…

Kağıt, “Bu yükü taşıyamam.” diyerek izin vermiyor…

Yüreğim mi?

O da “Yazma, ben de kalsın, ben de hayat bulsun!” diyor…

 

Ey Yar!

Sen yazıl(a)maz, yaşanırsın…

Bırak umutsuzluğu, hüznü ve kederi!

Gözlerinden süzülenler yüreğime aksın!

Ki kimsenin duymadığı/duyamadığı

“Sessiz çığlıklarım” ile yankılansın!

 

Memdoğlu…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.